Wiaczasłau Sielach-Kaczanski

Wiaczasłau Antonawicz Sielach (Sielach-Kaczanski)
25.12.1885, Łohojsk, gubernia mińska — 08.08.1976, South River, New Jersey

Białoruski śpiewak operowy (bas-baryton dramatyczny), działacz teatru muzycznego i życia teatralnego.

Ukończył Seminarium Nauczycielskie w Mołodecznie w 1905 roku, a Konserwatorium Petersburskie w 1915 roku. Od 1913 roku był artystą Teatru Dramatu Muzycznego. Od 1915 roku występował jako solista Teatru Maryjskiego, gdzie wykonywał m.in. partie Gońca w operze Bajka o carze Sałtanie, Borysa Godunowa w Borysie Godunowie, Szakłowitego w Chowańszczyźnie M. Musorgskiego, Igora w Kniaziu Igorze i Grigorija Griaznoja w Carskiej narzeczonej. W 1916 roku pracował jednocześnie w Teatrze Aleksandryjskim. Śpiewał wspólnie z Fiodorem Szalapinem.

Prezydium Sekcji Artystycznej Inbiełkultu, 1926 rok. Od lewej, siedzą: K. S. Sierada, Julian Drejzin, Jazep Dyła, Anton Hryniewicz, Mikałaj Szczakacichin; stoją: Mikałaj Krasinski, Paulina Miadziołka, Wiaczasłau Sielach, Flaryjan Żdanowicz. Od 1924 roku kierował podsekcją muzyczną Inbiełkultu i prowadził klasy operowe oraz chóralne w Białoruskim Technikum Muzycznym. Do jego uczniów należeli Pihuleuski, Niaborskaja, Aszkinazi, T. Banaczycz i Archipau; przez pewien czas śpiewu uczyła się u niego także L. Aleksandrouskaja. W 1926 roku zorganizował Białoruski Chór Studyjny, przekształcony w 1928 roku w Białoruską Kapelę Państwową (obecnie Państwowa Akademicka Kapela Chóralna Białorusi). Był głównym reżyserem i wykonawcą roli Młynarza w pierwszej białoruskojęzycznej inscenizacji opery Rusałka Aleksandra Dargomyżskiego, wystawionej w Pierwszym Białoruskim Teatrze Państwowym (BDT-1) 14–15 maja 1927 roku. Od 1927 roku był dyrektorem BDT-1; usunięto go ze stanowiska pod zarzutem „narodowego demokratyzmu”. Od 1930 roku był dyrektorem Białoruskiego Technikum Teatralnego i kierownikiem Białoruskich Kursów Dramatycznych.

Od 1933 roku przebywał w Leningradzie, gdzie był zastępcą dyrektora Studia Operowego im. Rimskiego-Korsakowa oraz reżyserem Opery Objazdowej Wszechrosyjskiego Towarzystwa Teatralnego. Od 1937 roku pracował na Ukrainie.

W czerwcu 1943 roku wrócił do ojczyzny i objął kierownictwo wydziału sztuki Białoruskiej Centralnej Rady (BCR) oraz wydziału kultury i sztuki Białoruskiej Samopomocy Ludowej. Jednocześnie był kierownikiem i głównym reżyserem Mińskiego Teatru Miejskiego. Wspólnie z Todarem Lebiadą wystawił jego sztukę Zmarnowane życie. Od 1944 roku przebywał w Berlinie. W literaturze podaje się, że w tym okresie W. Sielach wspólnie z M. Rawieńskim utworzył zespół koncertowo-estradowy przy instytucji propagandowej „Vineta”.

Od 1950 roku mieszkał w Stanach Zjednoczonych. Organizował chóry i grupy teatralne, urządzał koncerty i przedstawienia.

Autor muzyki cerkiewnej, utworów chóralnych i pieśni do wierszy białoruskich poetów.